Δοκίμιο

Η  καμήλα  απ’  το  αυτί  δεν  κουτσαίνει…

Γράφει  η  Ευαγγελία  Τυμπλαλέξη.

«Η  υποτιμημένη  αξία  και  η  καλυμμένη  αυταπάτη  είναι   δίδυμες  αδερφές.»

Μίλαν  Κούντερα

Φωτοστέφανο  ή  διαβολοκέρατα…

Αναμφισβήτητα  ο  Donald  John Trump   είναι  η  προσωπικότητα,  η  οποία  κυριαρχεί  στα  μέσα  μαζικής  ενημέρωσης  και  δικτύωσης,  είτε  προς    εξωραϊσμό  του,  είτε  προς  δαιμονοποίησή  του.  Ψυχραιμία  κι  αντικειμενικότητα  παραδίδουν  τη  σκυτάλη   στην  άκρατη   κι  αδόλεσχη  παράνοια.

Οι  χυδαίες  εκφράσεις  κατά  του  γυναικείου  φύλου  του  τύπου  «Τις  γυναίκες   τις  πιάνεις  απ’  το  μου@ί…»  εμβολίζουν  την  προτεσταντική  ευσχημοσύνη.  Η  ρήση  του  Αμερικανού  προέδρου  είναι  το  τυρί  και  στη  φάκα  εκατέρωθεν  οι  παρατάξεις.  «Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη µου»   για  τους  πουριτανούς,  οι  οποίοι  το  φυσούν  και  δεν  κρυώνει.  Ενθουσιασμένοι  οι  αθυρόστομοι-προοδευτικοί  εις  τον  αντίποδα.  Επιτέλους  η  πολιτική  ορθότητα  κατακρημνίζεται  υπό  την  αιγίδα  της  ανακουφιστικής   προσέγγισης,  οι  άνθρωποι  μιλούν  απελευθερωμένα  για  τα  μέρη  του  σώματός  τους! 

Οι  προειδοποιήσεις  περί  απαγόρευσης  των  αμβλώσεων  ξεσήκωσαν  θύελλες  αντιδράσεων.  Οι  γυναίκες   επί  των  επάλξεων  να  διαδηλώνουν,  είδαν  κι  έπαθαν  για  να  καταστούν  «μορφωμένα  εργαλεία  σεξισμού».  Οι  άνδρες  να  τηρούν  σιγήν  ιχθύος,  όσο  και  να  επαίρονται  για  τον  ενστερνισμό  της  ισότητας,  ένα  αγκάθι  τρυπανίζει  τον  εγωισμό  τους.  Στις δεξιόφρονες  και  θρησκευτικού  φρονήματος   ιστοσελίδες   οι  γραφιάδες  τάσσονται  ομοθυμαδόν  υπέρ  της  ακύρωσης  του  δικαιώματος  της  εκτρώσεως  προβαίνοντας  σε  επίκληση  του  κοινού-λαϊκού  συναισθήματος  περί  «δολοφονίας  μικρών  παιδιών».  Οι  αριστερόφρονες  πένες  επιχειρούν  να  μετριάσουν  την  «οδύνη»  προτείνοντας    ενδιάμεσες  ρήτρες   περί  εξαιρέσεως  των  βιασθέντων  γυναικών.  Σε  άρθρο  που  δημοσιεύτηκε  την  1^η    Φεβρουαρίου   στο  site    «pitsirikos»,  ιστότοπος  ευρύτατης  αποδοχής  απ’ το  ελληνικό  κοινό  αν  και  πέπλο  ανωνυμίας  τον  καλύπτει,  πλέκεται  το  εγκώμιο  του  «ανθρώπου  που  δεν  φοβάται  να  πει  τα  πράγματα  με  το  όνομά  τους»  εστιάζοντας  στη  χρήση  των  λέξεων  και  καταγγέλλοντας  τους  «ευγενείς»  για  τήρηση  σύμμετρων  αποστάσεων,  προς  αποφυγή  ευθυνών. 

Στο  θέμα  της  δοκιμής  βαλλιστικού  πυραύλου  απ’  το  Ιράν  δεν  αποκλείει  το  ενδεχόμενο  στρατιωτικής  παρεμβάσεως  των  ΗΠΑ,  την  ίδια  στιγμή  που  ο  πρόεδρος  του  Ιράν,  Ρουχανί,  αντιπαραβάλλει  την  απειρία   του  Αμερικανού  νεοεκλεγέντα. 

Το  πακέτο  νομοθετημάτων  ποδηγέτησης  της  χρηματοπιστωτικής  κρίσης,  γνωστό   ως  Dodd-Frank,    αίρεται  με  σχετικό  διάταγμα  απ’  τον  νέο  Πλανητάρχη,  επισείοντας  απειλές  και  κινδύνους  για  αχαλίνωτη  κερδοσκοπία  ή  εκ  νέου  οικονομική  καταβαράθρωση.  Στην  ουσία  έχουμε  την  διαιώνιση  των  διατλαντικών  συνθηκών  εμπορίου  CETA και TTIP,  τις  οποίες  έχουν  αμφότερες  υποστηρίξει  Δεξιές  κι  Αριστερές  Πλανηταρχίες-Κρατοκρατίες.

Ο  κύβος  ερρίφθη  και  χιλιάδες  πιστοί  τρέχουν  να  σηκώσουν  το  γάντι.  Βρίθει  το  διαδίκτυο  από   απόψεις. Γέμισεν  ο  ντουνιάς  «διαφορετικούς»  υπό  την  κάλυψη  ωστόσο  της  οθόνης,  διότι,  αν    όντως  υπάρχουν  τόσοι  αντάρτες,  γιατί  ο  τόπος  δεν  λέει  να  βγάλει  το  κεφάλι  έξω  απ’  τη  λάσπη;   Η  έννοια  άλλωστε  της  διεθνούς  κοινωνίας  δεν  συγκεντρώνει  πάντοτε  σύναιση  ως  προς  το  περιεχόμενό  της…

Περί  αφροδίσιων  ενστίκτων…

Η  εικόνα  της  βικτωριανής  σεμνοτυφίας  με  το  «παιδοποιητικό»  ζευγάρι,  το  οποίο  αφομοιώνει   in  toto  τη   σεξουαλικότητα   στο  πρόσταγμα  της  γενετικής  λειτουργίας,  έχει  παρέλθει   ανεπιστρεπτί.  Επιπρόσθετα  επ  ουδενί  δεν  υφίσταται  λόγος    αναβίωσης  του  Μαΐου  του  ’68,  όπου  η  απαρνημένη  στη  σιωπή  ηδονοθηρική  ταυτότητα  της  σεξουαλικότητας  εκθεμελίωσε   τις  συστηματικές  απαγορεύσεις  της  «comme  il  faut»  κοινωνικής  κρηπίδας.   Και  σίγουρα  το  πρόβλημα  δεν  ερείδεται  σε  λεκτική  προτίμηση:  αιδοίο  ή  μου@ί-  πέος  ή  πού@@ος. Αρκεί  μία  περιήγηση  στο  διαδίκτυο  και  στην  καθημερινότητα  για  να  διαπιστωθεί  τόσο  η  ελευθερία  όσο  και   ο  σφετερισμός  του  λόγου. 

Η  λογική  των  αστικών  κοινωνιών  εμφανίζει  εκτεταμένη  αναπηρία  κινήσεων  και  υποκριτικό  εξαναγκασμό  διανόησης  ανέκαθεν.  Αν  παλαιότερα  το  προνόμιο  του  Λόγου  και  την  αρχή  του  Απορρήτου  κατείχε   ο  γάμος  και  η  οικογένεια  μέσω  της  ευπρέπειας  τόσο  στους  τρόπους όσο  και  στις  λέξεις,  στις  μέρες  μας   η  κατοχή  της  αλήθειας  φυλάσσεται  σαν  δισκοπότηρο  απ’   τον  απείθαρχο  κι  αθυρόστομο  έρωτα,  ο   μόνος  που έχει  το  δικαίωμα  να  παίρνει  μορφή  και  διαστάσεις  πραγματικές.     Και  αν  στο  προλεταριάτο  επεβλήθη  μία    σεξουαλική  ποδηγέτηση  προς  καθυπόταξή  του,  στην  αστική  τάξη  μεταβιβάστηκε  η  φλύαρη  σεξουαλικότητα  με  συμμετρική  απόληξη  στον  ίδιο  πυρήνα.  Δεν  πρόκειται  παρά  για  την  ίδια  αλαζονική  πολιτική  επιβεβαίωσης  της  Τάξης,  κύριος  ρόλος  της  οποίας  είναι  η  εύρεση  μιας  δυναμικής  ισορροπίας  ανάμεσα  στις  απαιτήσεις  του  αυθορμητισμού  και  σ’  εκείνες   της  οργάνωσης  μέσα  σε  όλους  τους  τομείς  της  ανθρώπινης  δραστηριότητας.

Η  προβληματική  της  διαχώρισης  είναι  δυσδιάκριτη,  αφού  το  «δίκαιο»  και  η  «αρχή»   αποτελούν  όρους,  οι  οποίοι  δεν  έχουν  απτό  νόημα  παρά  ως  ενεργός  δύναμη.  Αν  η καταστολή    είναι    θεμελιακός  παράγοντας  συνάρμοσης    εξουσίας-γνώσης-σεξουαλικότητας,  τότε  οι  μάζες   εκχωρούν  εκούσια  αλλά  ασυνείδητα  τους  μοχλούς   ρύθμισής  του  στην  ολιγαρχία  λόγω  της  αδυναμίας  επίτευξης  της  ενότητας  στο  εσωτερικό  της.  Το   ιστορικό  και  πολιτικό  εχέγγυο  κάθε  φορά  διασφαλίζει   την  απαγόρευση  ή  την  αδειοδότηση  περί  σεξουαλικότητας.  Αν  στην  έξαρση  της  βιομηχανικής  επαναστάσεως  το  αφροδίσιο  ένστικτο  συνδέθηκε  άμεσα  με  τη  μισθωτή  εργασία,  ώστε   ο  περιορισμός  του  να  επιτρέπει  την   εκμετάλλευση  της  εργασιακής  και  πλήρους  ωραρίου  δύναμης,  στην  σημερινή  εποχή,  όπου  η  εργασία  αντικαταστάθηκε  με  τον  όρο    «απασχόληση»,  το  αχαλίνωτο  σκόρπισμα  στις  ηδονές  εξυπηρετεί  πάνω  απ’  όλα  την  Τάξη,  η  οποία  εκφεύγει  τεχνηέντως  των  απαντήσεων  περί  ανεργίας  και  ημι-απορρόφησης.  Η  «χαμένη  γενιά»  του  ’80  και  οι  «Millennials» του  ’90  και  2000 με  στοιχεία  εγωκεντρισμού  και  ναρκισσιστικής  αυτοπεποίθησης    περί  άλλα  τυρβάζουν,  όταν  θεωρούν  πως  εναντιώνονται  στο  mondus  operandi  μόνο  και  μόνο  μέσω  των  σεξουαλικών  αξιώσεων-διεκδικήσεων, για  τα  οποία  σημειωτέον  δεν  χρειάστηκε  να  παλέψουν,  διότι   είτε  συνδέσαμε  το  σεξ  με  την  αμαρτία  σε  παλαιότερες  εποχές  είτε  με  την  ελευθερία  σε  νεότερες,  και  οι  δύο  εκδοχές  εδράζονται  στην  καταστολή,  είναι  μέρος  των  ενδογενών  μηχανισμών  της  εξουσίας  και  σαν  δικαιώματα  απλά  εκχωρούνται  κατά  το  δοκούν.

«Το  βασικό  ζήτημα  λοιπόν  δεν  είναι  αν  λέγεται  ναι  ή  όχι  στο  σεξ-αν  εκδίδονται  απαγορεύσεις  ή    άδειες-αν  βεβαιώνεται  η  σπουδαιότητά  του  ή  αν  αμφισβητούνται  οι  συνέπειές  του-αν  κολάζονται  ή  όχι  οι  λέξεις.  Αλλά  να  μελετηθούν  το  γεγονός  ότι  μιλάνε  γι΄ αυτό-ποιοι  μιλάνε  γι΄ αυτό-οι  οπτικές  γωνίες  απ’  τις  οποίες  μιλούν  γι΄ αυτό-οι  θεσμοί  που  παρακινούν  στο  να  μιλούν  γι΄ αυτό-το  καθολικό  διασκεπτικό  σκέπτεσθαι  και  γίγνεσθαι»  δια  πένας    Michel Paul Foucault…

Μετά  φόβου…

Έλληνες  κι  Ελισαβετιανοί  πραγματεύτηκαν  στα  δραματουργήματά  τους  τον  φόβο  με  απώτερο   σκοπό  τον  εξαγνισμό  του  κοινού.  Σε  όλες  τις  ιστορικές  περιόδους  ωστόσο  το  συναίσθημα  του  φόβου  χρησιμοποιήθηκε  προς  εκμετάλλευση  του  ατόμου.  Η  Εκκλησία  βάσισε  πάνω  στον  φόβο  ολόκληρη  τη  δομή  ισχύος  της  μέσω  της  αιώνιας  καταδίκης  στην  Κόλαση.  Στην  Αναγέννηση  το  κίνημα  του  Διαφωτισμού  συνδαυλίζει  την  περιέργεια  σαν  αντίδοτο  του  φόβου.  Η  δύναμη  ισχύος  μετατοπίζεται    στα  θεσμικά  συστήματα  των  ιδεολογιών,  ο   φόβος  έγκειται  στην  υπερεκτίμηση  ή  υποτίμησή  τους.   Λίγο  πριν  το  λυκαυγές  του  21^ου  αιώνα,  τον  Φεβρουάριο  του  1998,  μία  ομάδα  επιστημόνων  ισχυρίστηκε  την  ανακάλυψη  της  θέσης  του  φόβου  στον  εγκέφαλο. «Η  αμυγδαλή  είναι  όπως  ο  κεντρικός  άξονας  ενός  τροχού  φόβου.  Αν  κατανοήσουμε  και  τις  διόδους   του,  θα  τον  ελέγχουμε »  διατείνεται  ο  Κος  Λεντού.  Ας  αναφερθεί  εδώ  πως  το  άτομο  συγκροτείται  συλλογικά  και  με  τρόπο   κοινωνικό. Σφραγίζεται  επίσης  απ’  τη  θνητότητα,  αφού  είναι   φιλοξενούμενος  ενός  άπειρου  σύμπαντος,   του  οποίου  το  βαθύτερο  νόημα  παραμένει  άλυτο  κι  ανεξιχνίαστο.  Συνακόλουθα,  αφού  η  ατομικότητα  από  μόνη  της  δεν  μπορεί  να  αποκτήσει  πλήρες  νόημα,  ο  φόβος  παίρνει  την  εμφάνιση  απλής  μεταμόρφωσης  των  συλλογικών  δράσεων-σκέψεων,  ως  αντανακλαστική  εκδήλωση  που  εντοπίζεται  σε  πράξεις  βίας-μύηση  σε  απολαύσεις-περιφρούρηση  της  αλάνθαστης  αναλγησίας.

Η  κατοχή  και  το  αίνιγμα  πολλαπλών  προσωπικοτήτων  δεν  έχει  ακόμη  εξηγηθεί  σωστά.  Σε  μια  παγκόσμια  κοινότητα  πολιτών,  η  οποία  απαιτεί  παραδοχές  και  προσεγγίσεις  εκπλήρωσής  της  απλά  και  μόνο  για  να  υπενθυμίσει  πως  οι  διεθνείς  κανόνες  δεν  πρότειναν  ποτέ  αξιοπιστία,  αναρωτιέμαι    σε  τι  ακριβώς  δεν  «φοβάται»  ο  Trump.   Οικονομολόγος, μεγαλοεπιχειρηματίας, μεγαλοεργολάβος, πρώην  τηλεπαρουσιαστής,  είναι  τα  επίθετα-ιδιότητες  που  κοσμούν  το  προφίλ  του,  που  σημαίνει  μια  παγιωμένη  πολυδύναμη  και  πολυπλόκαμη  προσωπικότητα.  Τα  συμφέροντα,  που  τον  έχουν  στηρίξει  θα  εμφανιστούν  μετά  από  κάποιες  δεκαετίες  και  δεν  νομίζω  να  διαφέρουν  και  πολύ  απ’  τα  συμφέροντα  που  βοήθησαν  στην  ανάρρηση  των  προηγούμενων  Προέδρων. Δεν  φοβάται  σίγουρα  ο δεξιός  Trump  να  συνεχίσει  την  υπογραφή  μνημονιακών  λαιμητόμων  για  τις  μάζες  που  συγκροτούν  τη  βάση  της  πληθυσμιακής  πυραμίδας,  όπως  άλλωστε  δεν  φοβήθηκε  κι  ο   αριστερός  Obama   να   εκκινήσει  τη  σύναψή  τους  με  την  πυροδότηση  της  έναρξης  της  κρίσης-μαϊμού  ή  να  βομβαρδίζει  αμάχους  στη  Συρία.  Αν  δώσαμε  ελαφρά  τη  καρδία  το  Νόμπελ  Ειρήνης  στον  έναν,  ας  το  απονείμουμε  λοιπόν  ακριβοδίκαια  και  στον  άλλον,  αφού  οι  ψευδαισθήσεις  που  ήθελαν  επί  χρόνια  την  αντιπαράθεση  των  δύο  Δυνάμεων,  Αριστερά-Δεξιά,  απλά  για  να  κατασιγάζουν  την οδύνη  των  αμάχων-δυστυχισμένων-πεινασμένων  και  να  ελπίζουν  σε  ευοίωνη  αλλαγή,  έχουν  οριστικά  κι  αμετάκλητα  διαλυθεί. Όσο  για  την  αξία  των  Νόμπελ,  ας   επαφεθεί  η  δικαίωση  στο  μέλλον.  Αν  ο  οποιοσδήποτε  απλός  πολίτης  κινδυνεύει   να  καταδειχθεί  ως μισαλλόδοξος-μισογύνης-ομοφοβικός-ρατσιστής-σεξιστής  εκτοξεύοντας  ανάλογες  ρήσεις,  οι  ορδές  χωροφυλάκων  σίγουρα  δεν  θα  αλυσοδέσουν  τον  εκάστοτε  Πλανητάρχη  για  να  τον  επαναφέρουν  στην  τάξη.  Αν  η  παρουσία  του  είναι  ανακουφιστική  για  χιλιάδες  ανθρώπων  είναι   το  ίδιο  εκφοβιστική  για  άλλες  τόσες  χιλιάδες.  Τα  περισσότερα  περιοδικά-ιστότοποι  έχουν  προσωνύμιο  αλλά  είναι  εύκολο  να  ανιχνεύσουμε  τους  ιδιοκτήτες.  Για  ποιον  λόγο   δεν  κρατούνται  σύμμετρες  αποστάσεις   από    αρθρογράφους,  οι  οποίοι  στην  ιστοσελίδα  τους   δεν  αποκαλύπτουν  την  ταυτότητά  τους  και  στο  σχετικό  τετραγωνίδιο  «Ποιος»  όταν  το  επιλέγουμε  βρισκόμαστε  αντιμέτωποι  με  την   απάντηση  «Τι  σημασία  έχει  ποιος  είμαι;»;  Τη  στιγμή  που  χιλιάδες  άνθρωποι  στο  διαδίκτυο-facebook    τολμούν  να  εκφραστούν  χωρίς  μαντήλα,  ανεξάρτητα  απ’  το  ποιες  λέξεις  χρησιμοποιούν, ανεξάρτητα  απ’  τις  πεποιθήσεις  τους,  αυτό  και  μόνο  δηλώνει    τον  μετριασμό  του  φόβου. Ο  πλέον  φοβισμένος  ή  βολεμένος  είναι  ο  ανώνυμος  ή  ο  ανέκφραστος…

Η  εκδίκηση  της  μητριαρχίας…

Το  να  προσπελάσουμε  τις  μορφές  του  φόβου  σημαίνει  στην  εποχή  μας  τρέχω  να  κάνω  ψυχανάλυση.  Παύω  να  εθελοτυφλώ  κι   αρχίζω  την  ενδοσκόπηση  για  να  διαπιστώσω,  σύμφωνα  με  τους  ειδικούς,  πως  για  όλα ευθύνεται  μία  «μητέρα»  και  η  ανατροφή,  την  οποία  ακολούθησε  για  να  μας  γαλουχήσει.  Οι  αιτιώδεις  λοιπόν  ερμηνείες  εφάπτονται   στις  λειτουργικές  δομές  του  χαρακτήρα  του  ατόμου  και  κατ’  επέκταση  του  συνόλου.  Ωσαύτως  η  διεθνής  κοινωνία  εμφανίζει  ορισμένες  «ανάγκες»  για  την  επιβίωση  ή  διατήρησή  της.  Αυτή  η  «μητέρα»  όμως   αντικαθρεφτίζεται   και  στην  έννοια   της  πατρίδας.   Αμέσως  γεννάται  το  ερώτημα  πως  λαοί  του  φωτός  περιήλθαν  στην  εκούσια  τύφλωση.  Η  ασυναρτησία  και  ο  ευνουχισμός  της  κριτικής  οξύνοιας  καλλιεργείται  πρώτα  και  πάνω  απ’  όλα  απ’  το  εκπαιδευτικό  σύστημα,  το  οποίο  αναπαράγει  «κονσερβοποιημένες»  ιδέες.   Κάποιος  κύριος  λοιδορούσε,  πάντα  στο  facebook,  την  παπαγαλία-αποστήθιση  τονίζοντας    «πως  οι  Έλληνες  μιλούν  μόνο  επικαλούμενοι  τον  Καστοριάδη  και  τον  Αριστοτέλη».  Ωστόσο  υπάρχουν  τεράστια  περιθώρια  για  την  εγκυρότητα  αυτής  της  ρήσης,  διότι  αν  στο  ελάχιστο  είχαν  μελετηθεί   ανάλογα   συγγράμματα   θα  είχε  διευρυνθεί  και  ο  ορίζοντας   σκέψεως-διανόησης.  Τουναντίον  τα  σχολικά  εγχειρίδια  συνιστούν  αποτυχημένες  μεθόδους  αποσύνθεσης  της  ευθυδικίας-ορθοβουλίας. Όπως  η  κάθε  «μητέρα»  μεταφέρει  τα  αβίωτα  συμπλέγματά  της  στα  τέκνα,  ομοιοτρόπως  και  η  «μητέρα-πατρίδα»  μεταφέρει  τα  μη  βιώσιμα  χρέη  της  στους  πολίτες. Και  όπου  χρέος,  δεν  πρόκειται   μόνο  για  οικονομικό,  αλλά  και  για  κοινωνικό-πολιτικό-ιστορικό,  τουτέστιν  μία  πανομοιότυπη  συμπλεγματική  διαδικασία.  Ο  ορισμός  του  διεθνούς  δικαίου  περιγράφεται  σαν  ένα  σύνολο    κανόνων,  που  διέπουν  την  αλληλεπίδραση  μεταξύ  των  κρατών  αλλά  και  άλλων  παραγόντων  στη  διεθνή  πολιτική.  Ο  ορισμός  του   δίκιου   στην  αμφισβήτηση  του  φαινομενικού  δικαίου  πως  θα  οριστεί,  αν  όχι  μέσω  της  αποδοχής  των  συσσωρευμένων  φρικαλεοτήτων  της  Δύσης,  σαν   πολιτιστική  «μητέρα»  εναντίον  των  παιδιών  της  αλλά  και  των  άλλων  παιδιών  του  Κόσμου;

Η  εκδίκηση  της  πατριαρχίας…

Η  γενιά  του  μεταπολεμικού  baby  boom  διεκδικεί  επάξια   την  πρωτιά  όσον  αφορά  στην  βιολογική-πνευματική  ανάπτυξη,  όπως  καμία  άλλη  δεν  κατάφερε  στη  Δύση.  Απορροφώντας  τα  ιστορικά  εχέγγυα   ειρήνης-δημοκρατίας   οριστικοποίησε  συνθήκες  κοινωνικής ευμάρειας-οικονομικής πλησμονής-μορφωτικής  αναβαθμίσεως.  Η  ευρωστία  αντανακλάται  στο  προσδόκιμο  ζωής  των  ανθρώπων.  Το  ιδανικό  συμπλέκεται  με  το  εφικτό  όταν  αλλεπάλληλες  διαδικασίες  ωθούν  στην  τεκμηρίωση  δικαιωμάτων  σχετικά  με  τη  διαμόρφωση  στις  σχέσεις  τω  δύο  φύλων-γονέων  και  παιδιών.  Ανεξαρτησία-ηδονισμός-ατομισμός  είναι  τα  νέα  ρεύματα  που  εισάγονται  στις  δεκαετίες  του  ’70  και   ’80,  αρχής  γενομένης    απ’  τις  κινητοποιήσεις  του  Μαΐου  ’68  στη  Γαλλία  και  επέκτασή  τους  σε  πανευρωπαϊκό  επίπεδο    για  να  κληροδοτηθούν   στις  επόμενες  γενιές.  Αποτινάσσει  τα  στενά  όρια  των  πατριαρχικών  δεσμών  η  ζήση  για  να  αξιώνει  έκτοτε  σε  καθημερινή  βάση   την  αυτονόμησή  της,  τόσο   στον  εργασιακό τομέα  όσο  και  στον  προσωπικό.  Μήπως  αυτός  ο  δυναμισμός  αποτελεί  ένα  διεστραμμένο  πεπρωμένο  έμφυτο    στον  μοντερνισμό  του  σήμερα,  με  όλες  τις  αμφισημίες   που   κυοφορεί;  Αν  στο  επίπεδο   παραγωγής  ο  επιχειρηματίας  αντικαθίσταται  απ’  τη  διευθυντική  γραφειοκρατία,  στο  οικονομικό  επίπεδο  ο  καπιταλισμός  ανασυστήνεται  σε  εσωτερικές  καταναλωτικές  αγορές  για  να  επιτύχει  την  παγκόσμια  επέκτασή  του,    σε  προσωπικό  επίπεδο  οι  αξίες  για  τις  οποίες  μαχήθηκαν  κάποιοι  τότε  κατάντησαν   καταγέλαστες  και    κατάφωρα  δεδομένες.  Το  άτομο  ακρωτηριασμένο  και  πλήρως  εξαρτημένο  απ’  τον  οικογενειακό  ιστό, τους  papy  boomers  δηλαδή  σήμερα,  οι οποίοι  καταχράστηκαν  όλους  τους  εν  θέσει  πόρους  προς   όφελός  τους,  αδυνατεί  να  μετασχηματίσει  την  εν  δυνάμει  ελευθερία  του,  αφού  επιμένει  να  στέκει  γαντζωμένο  στον  «πατριάρχη».  Η  πλειονότητα  των  ανθρώπων  κατατρύχεται  από  ματαιότητες   και  ψευδαισθήσεις  τη  στιγμή     που  δεν  γνωρίζει  τι  σημαίνει  «κοπιάζω-παλεύω-διεκδικώ»,  τα  οποία  μετακενώνονται  στην  διαδικτυακή-εικονική  πάλη…

Το  τραύμα  των  κοινωνιών  και  των  ιδεολογιών…

«Απ’  τον  καιρό  που  ο  κομμουνισμός  διέπραξε  το  ύστατο  έγκλημά  του  εναντίον  της  ανθρωπότητας,  δηλαδή  κατέρρευσε,  δεν  έχουμε  να  διεξαγάγουμε  κανέναν  άλλον  οικουμενικό  πόλεμο  εκτός  από   εκείνον  εναντίον  των  ναρκωτικών»  συμπεραίνει  ο  Gore  Vidal  σε  κάποια  συνέντευξή  του.  Καταρρέει  ή  επιτρέπει-αδειοδοτεί  την  κατάρρευσή  του,  είναι  ένα  αναπάντητο  ερώτημα,  το  οποίο  ταλανίζει  τις  μάζες  και  πιστώνεται  στην  ατζέντα  της  Ιστορίας  προς  αποσαφήνιση.  Η  επιχειρηματολογία  της  κάθε  ιδεολογίας  συνυφαίνεται  με  την  αναλυτική-αδέκαστη  μονολιθικότητά  της.  Η  αποδοχή  της  μιας  ή  της  άλλης  συνεπάγεται  εμμονή  στην  αισθητή  εμπειρία,  αφού  η  κάθε  κοσμοθεωρία  αναφύεται    ως  αντίστροφη  πολεμική  του  περιεχομένου  της  αντίπαλης.  Για  να  συλληφθεί  η  ποικιλομορφία  των  αντιθέσεων,  πόσω  μάλλον  των  «υποτιθέμενων  επαναστατικών  συμπεριφορών»,  οι  οποίες  μας  περιτριγυρίζουν,  χρειάζεται  μια  ανασύνθεση  της  συγκεκριμένης  κατάστασης  και  ιστορικής  στιγμής.  Η    εκμηδενιστική  απλούστευση   με  εμμονική  προσήλωση  στρέφει  την  πυξίδα  προσανατολισμού  στον  μετακινούμενο  άξονα  αντιδιαμετρημάτων,  χωρίς  ποτέ  να  δηλώνεται  το  έρεισμα  της  λυρικής  μεγαλοστομίας,  δίχως  να  καταφάσκεται  η  «εξουσία»  σαν   ηγεμονική   καταγραφή.    Η  Ιστορία  έχει  υπερφαλαγγίσει  την  ανόητη  και  ψευδή   αντίταξη  Αριστεράς  και  Δεξιάς. Η  Κοινωνία  έχει  υπερκεράσει  την  άτοπη  αντινομία  Ηδονισμού  και  Συντηρητισμού. Μένει  να  αντιμετωπισθεί  και  η  άνοδος  της  ασημαντότητας…

*Βιβλιογραφία

Καστοριάδης  Κ., «Η  άνοδος  της  ασημαντότητας»,  μτφ  Κώστας  Κουρεμένος,  Εκδόσεις  Ύψιλον,  Αθήνα  2000.

Κονδύλης  Π., «Μελαγχολία  και  πολεμική», Εκδόσεις  Θεμέλιο,  Αθήνα  2002.

Balibar Étienne, «Ο  φόβος  των  μαζών»,  μτφ Τάσος  Μπέτζελος,  Εκδόσεις  Πλέθρον,  Αθήνα  2010.

BULL HEDLEY, «Η  άναρχη  κοινωνία», μτφ  Ηρακλεία  Στροίκου,  Εκδόσεις  Ποιότητα- Macmillan Press,  Έκδοση  Δ’,  Αθήνα  2009.

Michel Paul Foucault, «Ιστορία  της  σεξουαλικότητας»,  μτφ  Ροζάκη  Γκλόρυ, Εκδόσεις  Ράππα,  Αθήνα  1978.

Newman  Paul, «Η  ιστορία  του  τρόμου»,  μτφ  Λειβαδοπούλου  Σοφία,  Εκδόσεις  Αρχέτυπο,  Θεσσαλονίκη  2005.

**Δικτυογραφία

Άρθρα  δημοσιευμένα  στον  ιστότοπο  «agria  zwa»  του  Κου  Αργυρίου.

Άρθρα  δημοσιευμένα  στον  ιστότοπο  «pitsirikos»,  ανώνυμος  αρθρογράφος. 

Δοκίμιο

Ο  Ηρακλής  και  η  Λερναία  Ύδρα…

Γράφει  η  Ευαγγελία  Τυμπλαλέξη.

«Οι  άνθρωποι  οφείλουν  να  αποκτήσουν  δική  τους  κρίση,  κι  όχι  να  επαφίεντο  στην  κηδεμονία  των  Ειδικών…»

Ιβάν  Ίλλιτς

Ψύχος  ενέσκηψε…

«Απ’  το  χάραμα  έκοβε  τα  ξύλα,  με  πυγμή  ακαταπόνητη,  σκουπίζοντας  με  την  ανάστροφη  του  χεριού  του  τον  ιδρώτα που  κυλούσε  σε  χοντρούς  κόμπους  στο μέτωπο.  Κι  όταν  τέλειωσε  δεν  πήρε  το  πλακόστρωτο  σοκάκι  που  θα  τον  οδηγούσε  στα  πέτρινα  σπίτια  του  παραδοσιακού  οικισμού,  αλλά  ένα  μονοπάτι  κακοτράχαλο    που  κατέληγε  σε  χωράφι  στέρφο. Μόνο  κάτι  αγριόπευκα  ορθώνονταν  στις  παρειές  των  βράχων  κι  απ’  τα   σαρκώδη  τ’  ανέμου  χείλη  πιδάκιζαν  πνοές  παγωμένες.  Ούτε στον  εαυτό  του  δεν  τολμούσε  να  ομολογήσει   την  επιπολαιότητα  που  ένιωθε  πατώντας  στ’  αγριοτόπια,  και  κάθε  φορά  ένας  φόβος  οικείος  έδινε  τη  σκυτάλη  σε  μιαν  άνυδρη  νοσταλγία,  η  πεθυμιά  αλήθεια  βιγλίζει  το  σκίρτημα  δημαγωγώντας  τα  συναισθήματα,  ώσπου  αυτά  να  καμφθούν  οριστικά  κι  αμετάκλητα. 

Καθήμενος  κάτω  απ’  τον  ίσκιο  ενός  μεγάλου  δέντρου  την  παρατηρούσε  να  στέκει  μέσα   σε  μια  διαύγεια  δυσανάβατη,  το  ταφταδένιο  κρινολίνο  της  αρμένιζε  αυστηρά  επισκιάζοντας  τις   ρυτίδες  της  αχλύς,  και  απέφευγε  πάντα  να  την  πλησιάσει,  ώσπου  εν  τέλει  προέβη  εκείνη  μόνη  της  σε  πρωτοβουλία. Τα  μελαχρινά  της  μάτια  σαν  ν’  απαύγαζαν  συμπόνοια  ή  απειλή  κι  επειδή  να  διευκρινίσει  δεν  μπορούσε  έκανε  ν’  απομακρυνθεί,  μα  πριν  προκάνει,  τα λεπτοφυή  λευκόχροα  δάχτυλά  της    τυλίχτηκαν  σαν  μέγγενη  στον  γεροδεμένο  του  λαιμό.

-Γνωρίζεις  τον  λοιμό;  σβούριξαν  συριστικά  ο  ήχοι  ανάμεσα  στα  μαργαριταρένια  δόντια  της. Εγώ  είμαι  αυτή! Οδήγησέ  με  σ’  ολόκληρη  τη  Ρωσία  και  δεν  θα  σε  βλάψω. Μόνο  μην  παραλείψεις  κανένα  χωριό,  όλα  θα  τύχουν  της  επίσκεψής  μου. 

Κατάχλωμος    θωρούσε  τις  αστραπές  στην  απότομη  στροφή  του  βλέμματος  κι  ωσάν  φαντάρος  πειθαρχημένος  άρχισε  να  προπορεύεται  υποδεικνύοντάς  της  το  κάθε  χωριό.  Οι  υλακές  των  σκύλων  προοιωνίζονταν  τον  όλεθρο  σε  κάθε  ανάδεμα  της  φούστας  της  κι  ο  Μαύρος  Καβαλάρης   δρεπάνι  κράδαινε  αδυσώπητο,  στην  κόψη  του  οποίου  εσμός συνωστιζόταν  κορμιών. Στο  νυχτερινό  του  ζόφου  τρεμούλιασμα  χόρευαν  δαιμόνια  πολυόμματα    π’  ενέδρευαν  δίπλα  στα  φέρετρα  το  άλμα  της  ψυχής,  το  θανατικό  άπλωνε  τη  γλίτσα  του  ανεξαιρέτως.  Περίτρομος  αντιλαμβάνεται  πως  στο  κατώφλι  βρίσκονται  του  χωριού,  όπου  διαμένουν  η  οικογένεια   κι  οι  γέροντες  γονείς  του,  κι  ο  πανικός  του  μεταλλάσσεται  εξ  αίφνης  σε  τόλμη  εναντίον  της  Παρθένου.   Μαζί  της  κυλιέται  σε  κρυσταλλιασμένα  ύδατα  χειμάρρου  ορμητικού  και  καθώς  ο  πνιγμός  εκείνον  προλαβαίνει  η  Παρθένος  τ’  αφανισμού  διαφεύγει.  Στην  ακροποταμιά  αναρριχιέται  προστρέχοντας  σε  λόχμης  καταπράσινης  την  κρυψίνοια,  απ’  όπου  πρόσφορη  στιγμή  ελλοχεύει  πριν  την  εξάπλωση  της  επόμενης   επιδημίας…»

Η  υποστασιοποίηση   της  επιδημίας,  στο  ρωσικής  προελεύσεως  μύθευμα   που  προηγήθηκε,  παρεμφαίνει  την  προκρούστεια  θα  λέγαμε  τακτική  των  ασθενειών,  οι  οποίες  επιδυσμενέονται  τεράστιες  μάζες  πληθυσμών. Το  θανατερό  καιροφυλακτεί  για  να  σαρώσει   μ’  ορμή    παλιρροϊκή   αποδεικνύοντας    υφέρπουσα  εκδικητικότητα.   Και  κατά  τη  φθίνουσα  πορεία  μιας  επιδημίας  παραφυλάει  η  επόμενη,  διότι  και  τα  κακοήθη  νεοπλασματικά  νοσήματα  επιδημιολογικά  παρουσιάζουν  χαρακτηριστικά προσαρμοσμένα  στη  σύγχρονη  εποχή,  κι  έχουν  σαφώς  να  παραθέσουν  πλήθος  στατιστικών  μελετών…

Το  ξορκισμένο…

Η  Αργολίδα  εκτείνεται  σε  απόσταση  επτά  χιλιομέτρων  νότια  του  Άργους.  Πολυθρύλητες  συζητήσεις  για  τις  πηγές  που  αφθονούσαν,  επιδαψίλευαν  επαίνους  σαν  προκεχωρημένο  φυλάκιο  ενάντια  στον  μαρασμό.  Η  περιοχή  κατάφορτη  ωστόσο  στα  σχηματιζόμενα  τέλματα  που  παρακώλυαν   την  καλλιέργεια  των  εδαφών,  έχρηζε  άμεσης  αποξήρανσης.  Ως  εκ  τούτου  προκύπτει  ο  μύθος  της  Λερναίας Ύδρας,  τερατόμορφο  αλληγορικά  μυθικό έλος,  το  οποίο  εκλήθη   με  πυρκαγιές και επιχωματώσεις  να  κατατροπώσει  ο  Ηρακλής. Η  αφήγηση  αντιπαραβάλλει   τα  επιπολάζοντα  έλη   με  κεφαλές  του  τέρατος,  το  οποίο  διατηρεί  φωλιά  σε  πηγή  τροφοδοσίας  ύδατος.  Ο  κορμός  του  θηρίου  παρομοιάζεται  με  ερπετό,  απ’  το  οποίο  εκβλαστάνουν  εννέα  φιδίσιες  απολήξεις  που  εξεμούσαν  ιοβόλες  και  φλόγινες  πνοές.  Το  μεσαίο  μέλος  ήταν  αλώβητο,  ενώ  στην  εστία  των  υπολοίπων  γεννιούνταν  άλλα  δύο   κατά  την  θανάτωσή  τους.  Ο Ηρακλής κατάφερε να σκοτώσει την Ύδρα καυτηριάζοντας με πυρσούς τους κομμένους λαιμούς και  να  θάψει  το αθάνατο κεφάλι σ’ ένα μεγάλο λάκκο.

Η  ασθένεια  του  καρκίνου  θα  μπορούσε  να  θεωρηθεί   σαν  μετα-επιδημιολογικό  μεταίχμιο,  το  οποίο  εξερέθισε  τους  ιθύνοντες-ειδικούς  σε  ευρύτερο  πλαίσιο  και  προβλημάτισε  εντόνως  επιστημονικούς  άξονες,  οι  οποίοι  έσπευσαν  να   δραστηριοποιηθούν  εξ  απαλών  ονύχων  κρίνοντας  σαφώς  εξ  ιδίων  τα  αλλότρια, κάτι  που  πρέσβευε  την  κατά  το  δοκούν  ανάμιξή τους.  Πρόκειται  για   χειρωνακτική  δράση,  στην  οποία  ο   καρκινοπαθής  επιδίδεται  με  τις  αισθήσεις  του  ταραγμένες  και  ακοίμητη  τη  νοημοσύνη,  η  οποία  περιέρχεται  συνεχώς  τις  αντοχές  του,  κι  αυτές  με  τη  σειρά  τους  ενδυόμενες  την  προβιά  του  Ηρακλή  επαγρυπνούν,  ώστε  να  αναμετρηθούν   με  τα  εννέα   κεφάλια  της  Λερναίας  Ύδρας…

Στην  Ελληνική  γλώσσα  η    λέξη  «Καρκίνος»  αναφέρεται  στα  καβούρια,  τα  οποία  θυμίζουν  τον  καρκίνο,  αφού  με  τις  ακτινωτές  μεταστάσεις  των  καρκινικών  κυττάρων   παραπέμπουν  στη  σύνθεση  του  σώματος  του  καβουριού  με  τα  πόδια  και  τις  δαγκάνες. Οφείλει  τον  σχηματισμό  της  στον  «πατέρα  της  Ιατρικής»,  Ιπποκράτη,  ο  οποίος  την  εμπνεύστηκε  προς  περιγραφή  διαφόρων  όγκων,  που  εμφάνιζαν  εσωτερικά-εξωτερικά  έλκη-διογκώσεις.  Στην  ουσία   στον  όρο  «καρκίνος»  εμπεριέχονται  αρκετά  νοσήματα,  των  οποίων  η  αιτία  ερείδεται  σε  κυτταρικό  επίπεδο.  Ομάδες  κυττάρων  συναποτελούν  τον  ανθρώπινο  οργανισμό,  τα  οποία  αναπτύσσονται  και  διαιρούνται,  ώστε  να  προκύψουν  θυγατρικά,  των  οποίων  η  ρώμη  θα  αναλάβει  την  περαιτέρω  διατήρηση  του  οργανισμού.   Όταν  αυτή  η διαδικασία    εκτρέπεται,  χωρίς  ποτέ  να  είναι  εφικτός  ο  λόγος  εκτροπής,  προκύπτουν  νέα    επιπολάζοντα  κύτταρα,  τα  οποία  στοιβάζονται    τρόπον  τινά  σχηματίζοντας  παθογόνους  όγκους.  Ο τρόπος με τον οποίο ένα κύτταρο μετασχηματίζεται σε καρκινικό, δεν έχει απόλυτα διευκρινιστεί. Πολλές φορές το κύτταρο έχει τη γενετική προδιάθεση και αρκεί η έκθεση σε επιβαρυντικούς παράγοντες, όπως είναι διάφορες χημικές ουσίες ή ακτινοβολίες, για τη μετατροπή του σε καρκινικό.  Οι περισσότεροι καρκίνοι ξεκινούν από την απώλεια ελέγχου ενός και μόνο κυττάρου. Το κύτταρο αυτό πολλαπλασιάζεται και δίνει μια ομάδα κυττάρων, των οποίων η αύξηση δεν ελέγχεται, γιατί η ισορροπία μεταξύ κυτταρικής διαίρεσης και φυσιολογικού θανάτου έχει διαταραχθεί.  Ο οργανισμός δεν μπορεί να αντιμετωπίσει εύκολα τα καρκινικά κύτταρα, επειδή μοιάζουν με τα φυσιολογικά, δεν ενεργοποιούν το ανοσοποιητικό σύστημα και έτσι συνεχίζεται ανεμπόδιστα η εισβολή και η εξάπλωση τους.

Η  νόσος  δεν  επηρεάζει  μόνο  ένα  όργανο  του  σώματος  και  δεν  συνίσταται  σε  μία  μορφή,  υπολογίζονται  τουλάχιστον  200  διαφορετικά  είδη  καρκίνου,  τα  οποία  δεν  μπορούν  να  αντιμετωπισθούν  με  τον  ίδιο  τρόπο.  Τα καρκινικά κύτταρα μπορούν να διηθήσουν και να βλάψουν ιστούς και άλλα παρακείμενα όργανα κοντά στον όγκο. Επίσης μπορούν να διαφύγουν από τον κύριο όγκο και να διασπαρθούν στο υπόλοιπο σώμα μέσω της αιματικής  ή της λεμφικής κυκλοφορίας. Εάν αυτά τα κύτταρα βρουν πρόσφορο έδαφος σε κάποιο άλλο σημείο του σώματος και αρχίσουν να πολλαπλασιάζονται τότε δημιουργείται μία μετάσταση.   Τα νεοπλάσματα διακρίνονται σε διάφορες κατηγορίες ανάλογα με το είδος του ιστού από τον οποίο προέρχονται και τον οποίο προσβάλλουν.  Καρκίνος  του  πνεύμονα-της  ουροδόχου  κύστεως-του  προστάτη    απαντώνται  συχνότερα  στον  ανδρικό  πληθυσμό,  ενώ  καρκίνος  του  μαστού-μήτρα  ή  ωοθηκών  στον  γυναικείο  πληθυσμό.  Καρκίνος  του  δέρματος-του  εγκεφάλου  συνιστούν  μορφές  παρόμοιας  συχνότητας    και  στα  δύο  φύλα. 

Μεταστατικός όγκος ή απλά μετάσταση, καλείται ο νέος όγκος που δημιουργείται όταν καρκινικά κύτταρα εγκατασταθούν και αρχίσουν να αναπτύσσονται σε μια νέα θέση. Ο νέος όγκος έχει τον ίδιο τύπο ανώμαλων κυττάρων και το ίδιο όνομα με τον αρχικό καρκίνο.  Αν κύτταρα καρκίνου του πνεύμονα επεκτείνονται με μεταστάσεις στα οστά, τα κύτταρα που ανευρίσκονται στα οστά είναι καρκινικά κύτταρα πνεύμονα. Ο συγκεκριμένος τύπος, ονομάζεται μεταστατικός καρκίνος πνεύμονα και όχι καρκίνος των οστών.

Καρκίνος,  «το  ξορκισμένο»  που  έλεγαν  κι  οι  απλοϊκοί  χωρικοί,  ασθένεια  ακατονόμαστη  που  εκθεμελιώνει  την  ανθρώπινη  ύπαρξη   σαν  πολυφυές  θανατερό  καλέμι,  και  πόσοι  επιστήμονες   δεν  μαχήθηκαν  με  πλέρια  επινοητικότητα  ενάντια  σ’  αυτόν  τον  εχθρό,  ο  οποίος  παραμένει  άχρονος-άμορφος  και  με  ικανότητα  πολλαπλής  διάχυσης.  Και  πόσοι  τραυματισμένοι  βούτηξαν  το  κύπελλό  τους  στην  υδρία  του  γέροντα  που  αναπαυόταν  κοντά  στον  ποταμό  Λήθη   για  να  πιουν  το  ύδωρ  της  αγνωμοσύνης  και  να  πετάξουν  στη  λησμοσύνη  μη  αντέχοντας τα  δεινά  που  προκαλεί  ο  επονομαζόμενος  «βασιλιάς  του  τρόμου». 

Ο  καρκίνος  του  μαστού  εν  παραδείγματι,  εμφανίστηκε  σαν  ασύμμετρη  απειλή  για  τον   γυναικείο  πληθυσμό,  κυρίως  στις  ανεπτυγμένες  χώρες,  με  τη  γενικότερη  αιτιολογία   της  νόσου  να  παραμένει  στο  σκοτάδι.  Πρώιμη  εμμηναρχή,  καθυστερημένη  εμμηνόπαυση,  χρήση  εμμηνοπαυσιακών  οιστρογόνων  ή  αντισυλληπτικών  δισκίων,   ωορρηξία,  έκκριση  προλακτίνης,  η  δυναμική  ιστολογικών  μεταβολών…  ων  ουκ  έστιν  αριθμός. Ανυπολόγιστα  και  τα  κεφάλια  της  Λερναίας  Ύδρας,  αφού  ο  εχθρός  μεταλλάσσεται.   Κι  εν  τω    άμα  και  το   θάμα,  με  τη  θεραπευτική  ρότα  να  κηρύττει  από  καθέδρας  μαζική  αντιμετώπιση,  χωρίς  να  εξηγεί  ποτέ  πως  επέρχονται  οι   μεταβολές,  χωρίς  ποτέ  να  εστιάζει  στην  ατομικότητα  του  ασθενούς  αλλά  σ’  αυτή  του  Μέσου  Ανθρώπου…

Προσδέστε  τις  ζώνες  σας…

Και  τώρα  ετούτος  ο τρομοκράτης,  διότι  τοιουτοτρόπως  παρομοιάζεται  η  ασθένεια, απειλεί  με  την  επαναστατικότητά  του  την  αποσάθρωση  όλου  του  κυτταρικού  οικοδομήματος.  Πάμπολλες  φορές  ασκέρια  ιατρικά με  το  κύρος  του  ειδήμονος  και  τ’ αναντίρρητου   την  επιβολή  έσπευσαν  επί  τόπου  κραδαίνοντας  σπάθες  χημικές, μη  και  το  κίνημα  καταπνίξουν  εν  τη  γενέσει  του.  «Παρά  την  εξωφρενική  τεχνολογική  πρόοδο,  η  σύγχρονη  ιατρική   δεν  χρησιμοποιεί  τίποτε  περισσότερο  παρά  από  σφεντόνες  και  βέλη  για  να  υπερασπίσει  τη  ζωή  αλλά  και  τη  ζωή  της.  Στα  μεγάλα  θέατρα  του  πολέμου  της  υγείας,  όπως  είναι  ο  καρκίνος  και  το  AIDS,  η  ιατρική  χρησιμοποιεί  βόμβες  ναπάλμ  και  άλλα  όπλα  μαζικής  καταστροφής  κυττάρων.  Τι  κι  αν  μαζί  με  τα  εχθρικά  κύτταρα  πλήττονται  κι  ολόκληροι  πληθυσμοί  υγιών  κυττάρων;»,  υποστηρίζει  ο  Κος  Αργυρίου.   Του  κάκου,  αφού  το  αντίκρισμα  της  βίας  μέσω  δραστικότερης  βαναυσότητας  ουδόλως  επιτυχίας  συνάγει,  αντιθέτως  πιστώνει  στον  χρόνο  την  επανεμφάνιση  του  προβλήματος. Ο  καρκίνος  μεταμφιέζεται  σε  αντάρτη  για  ν’  ανταποκριθεί  στην  οπλική  υπεροχή  των  εχθρικών  δυνάμεων,  κι  έτσι  οι  χημειοθεραπείες  δεν  αποβαίνουν  εξολοθρευτές  μόνο  του  αποστάτη  αλλά  και  των  μετόπισθεν    απόλεμων ή  ετοιμοπόλεμων κοινοτήτων. 

Στην πραγματικότητα  η  κάθε  ασθένεια  κάνει  ανενόχλητη  τον  κύκλο  της μη  επιτρέποντας  πρόσβαση  στην  αιτιολογία  παρά  με  την  εξασθένιση, στέφοντας  τη  φύση  μόνη  νικήτρια,  καταρρίπτοντας   την  ενεργότητα  κάθε  πιθανού  σκευάσματος  που  ενδύεται  μονοσήμαντη  ετικέτα   επιτυχίας,  ραίνοντας  ωστόσο  την  περιβάλλουσα  ατμόσφαιρα  μ’  αιχμηρά  ρινίσματα  φόβου.    Μελέτες  που  δημοσιεύτηκαν  το  2003  και  το  2005  απ’  τον  Παγκόσμιο  Οργανισμό  Υγείας  προμηνύουν  την  αύξηση  της  νόσου  σε  παγκόσμιο  επίπεδο  τον  21^ο  αιώνα  κατά  50%.  Κύριος  παράγοντας  εμφάνισης  κι  εξάπλωσης  της  νόσου  είναι  ο  ανθυγιεινότερος  τρόπος  ζωής.  Παρ’  όλα  αυτά  καμία    αντικαρκινική  στρατηγική    δεν    υπαγορεύει  τη  λήψη  άμεσων  μέτρων  προς  αυτή  τη  κατεύθυνση  παρά  προς  τη  διάγνωση  και  την  παρέμβαση  της  επιστήμης  μετά  την  εμφάνιση,  κάτι  που  απλά  μετατρέπει  το  περιστατικό  σε    ελεγχόμενο  νόσημα,  όπως  διατείνεται  ο  Κος  Stewart,  διευθυντής  των  Υπηρεσιών  Καρκίνου,  για  να  επαυξήσει  ο  Κος  Ίλλιτς  πως  «Σε  περιπτώσεις  καρκίνου  το  ποσοστό  επιβίωσης  για  μία  πενταετία  είναι  50%,  ανεξάρτητα  απ’  το  πόσα  τσεκ-απ  έχουν  γίνει  ή  απ’  τη  θεραπεία  που  ακολουθείται. Ούτε  υπάρχουν  ενδείξεις  ότι  το  ποσοστό    διαφέρει  σε  ανθρώπους,  στους  οποίους  δεν  παρέχεται  καθόλου  αγωγή,  καίτοι  οι  γιατροί  τονίζουν  την  αναγκαιότητα  της  πρώιμης  διάγνωσης. Τέλος  σε  τυχαία  σύγκριση  τεσσάρων  τρόπων  θεραπειών,  placebo-οιστρογόνο-placebo   και  εκτομή-οιστρογόνο  και  εκτομή,  δεν  σημειώνονται  αξιοσημείωτες  διαφορές.» 

Μείζον  πρόβλημα  συνιστά  το  γεγονός   ότι  οι  έρευνες  στρέφονται  εδώ  και  δεκαετίες  στην  επιδίωξη   ποδηγέτησης-εξάλειψης  των  ήδη  εμφανισμένων   όγκων  παρά  στην  αναζήτηση  τρόπων   αποφυγής  της  μετατροπής  των  κυττάρων  σε  καρκινικά.  Στο  σημείο  αυτό  δόκιμο  είναι  να  αναφερθεί  η  ρήση  του  Ογκολόγου  Anthony  Back,  ο  οποίος  ισχυρίζεται  πως  «Οι   Άνθρωποι  της  χρηματοδότησης  ενδιαφέρονται    για  την  έρευνα   τύπου  μαγικής  σφαίρας,  διότι  αυτή  φέρνει  τα  δολλάρια»  καθώς  και  αυτή  του  επιστημονικού  δημοσιογράφου  Clifton  Leaf,  ο  οποίος  ύστερα  από  προσωπική  αναμέτρηση  με  την  νόσο  του  καρκίνου  και  διερεύνηση  επισημαίνει  πως  «Σε  κάθε  βήμα  της  πορείας  απ’  τη  βασική  επιστήμη  ως  την  κλίνη  του  ασθενούς,  οι  ερευνητές  βασίζονται  σε  μοντέλα  που  είναι  διαρκώς  άθλια   στο  να  προβλέψουν  κάποια  θεραπευτική  επιτυχία,  σε  σημείο  που  εκατοντάδες  καρκινικών  φαρμάκων  πετιούνται  στον  αγωγό  της  έρευνας,  και  πολλά  άλλα   εγκρίνονται  απ’  τον  FDA=Οργανισμός  Τροφίμων  και  Φαρμάκων  των  ΗΠΑ,  παρ’  όλο  που   η  δραστηριότητά  τους  ελάχιστα  μπορεί  να  συμβάλλει  αποδεδειγμένα  στη  θεραπεία  του  καρκίνου.»  Ο  Κύριος   Clifton  Leaf   καταγγέλλει   γενικότερα  πως  το  2003  το  Εθνικό  Ινστιτούτο  Καρκίνου  ενέκρινε  8.900  επιστημονικές  προτάσεις  προς  επιδότηση.  Το  92%  εξ  αυτών  δεν  έκανε    καμία  νύξη  στο  κεφάλαιο  μετάσταση,  η  οποία  συνιστά  τον  ακρογωνιαίο  λίθο  στην  μετέπειτα   εξέλιξη  της  πορείας  του  ασθενούς  όσον  αφορά    όχι  μόνο  στην  επιβίωση-μακροημέρευση  αλλά  και  στο  επίπεδο  ποιότητας  της  ζωής  του. 

Είναι  η  «επιστήμη  των  ψηφίδων»,  όπως  παρατηρεί  εύστοχα  ο  Κος  Αργυρίου.    Ο  κατακερματισμός  της  στόχευσης  δεν  δύναται  να  ανταποκριθεί  στην  ασθένεια-επιδημία  του  καρκίνου,  ίσως  ούτε  καν  να  την  αντικρύσει.  Κι  αυτό  διότι  η   καρκινογένεση  είναι  κατά  μία  άποψη  φυσιολογική,  αφού  σε  καθημερινή  βάση  καρκινικά  κύτταρα    σχηματίζονται   στον  οργανισμό  μας  μόνο  και  μόνο  για  να  τα  συλλάβει  το  ανοσοποιητικό  μας  σύστημα.  Ο  πυρήνας  του  προβλήματος  αναφύεται  απ’  την    γενίκευση   της  αντιμετώπισης,  κάτι  που  μπορεί  να  εκληφθεί  σαν  τεράστια  υποστρωματική    παράνοια  στον  τομέα  της  ιατρικής.  Άλλως  ειπείν  απολείπει  η  «εξατομικευμένη  ιατρική,  που  αναγνωρίζει    και  σέβεται  την  ατομικότητα,  αφού  Μέσος  Άνθρωπος  δεν  υπάρχει»  σύμφωνα  με  τον  Κο  Αργυρίου…

Ο  ευπώλητος  εθισμός...

Ή  αλλιώς  τα  «ριζικά  μονοπώλια»,  έκφραση  που  εισάγει  ο  Κος  Ίλλιτς,  για  να  λοιδορήσει  τις  βιομηχανικά  αναπτυγμένες  κοινωνίες.  Όταν  ο  Κος  Robert  Weinberg  εκστόμισε  πως  «είναι  η  αλληλεπίδραση  των  σημάτων   εντός  και  εκτός  του  όγκου,  που  δημιουργεί  επιθετικότητα  και  μετάσταση», πολλές  φαρμακοβιομηχανίες  έσπευσαν  να  απαντήσουν  προωθώντας  νέα  σκευάσματα  προς    περίσωση  του  γοήτρου  της  αντικαρκινικής  έρευνας,  η  οποία  καταποντιζόταν.    Ωστόσο  η  απέραντη  κι  ανεκμετάλλευτη  περιοχή  του  ανοσοποιητικού  συστήματος  παραμένει  ανεξερεύνητη.  Οι  ανοσολογικές  προσεγγίσεις  εγκαταλείφθηκαν  για  να  κυριαρχήσουν  αυτές  των  φαρμάκων  μαζικής  κυτταρικής  καταστροφής.  Στις  πρωτόγονες  κοινωνίες  οι  Ασκληπιάδες  ασκούσαν  την  ιατρική,  αφού  πρώτα  τους  είχε  αναγνωρισθεί  απ’  τον  δήμο  η  ηθική  δύναμη.  Στις  μέρες  μας  η  τέχνη  ασκείται  από  ειδικούς  πλήρους  απασχόλησης,  οι  οποίοι  εξουσιάζουν-κατευθύνουν  ολόκληρους  πληθυσμούς  δια  μέσου  γραφειοκρατικών  θεσμών.  Και  δυστυχώς  ο  «Νόμος,  όταν  δεν  χρησιμοποιείται  για  να  ενισχύσει  τη  μονοπωλιακή  εξουσία  των  Ασκπληπιάδων,  μετατρέπεται  σε  πορτιέρης  των  ιδρυμάτων-νοσοκομείων-ιατρείων,  μνημεία  ναρκισσιστικής  επιστημοσύνης.  Ο  ισχυρισμός  ότι  η  περίθαλψη-θεραπεία  δεν  επιδέχονται  ηθική  αξιολόγηση  αποτελεί  μια  κατάφωρα  κακόβουλη  ανοησία…»  δια  πένας  Κυρίου  Ίλλιτς…   

*Βιβλιογραφία

Αργυρίου  Π., «Τι  δεν  σας  λένε  οι  γιατροί», ETRA, Αθήνα.

Μούκερτζι  Σ., «Η  μεγάλη  ασθένεια», μτφ  Τσιλεδάκη-Φασούλη, Μεταίχμιο, Αθήνα  2013.

Τριχόπουλος, Ζαβιτσάνος, Παπαχριστόπουλος, «Επιδημιολογία  των  κακοηθών  νεοπλασιών»,  στο  Κλινική  Ογκολογία, Εθνικό  Συμβούλιο  Ογκολογίας,   Αθήνα  1981.

Ίλλιτς  Ι., «Ιατρική  Νέμεση.  Η  απαλλοτρίωση  της  υγείας», μτφ  Τομανάς Β., Νησίδες, Θεσσαλονίκη  2010.

Kurt  Pollak,  «Η  Ιατρική  στην  αρχαιότητα»,  μτφ  Αιμίλιος  Μαυρουδής,  Εκδόσεις  Παπαδήμα,  Αθήνα  2005.

Newman P., «Η ιστορία του τρόμου», Αρχέτυπο, Θεσσαλονίκη 2005.

Ράιχ  Β., «Η  μαζική  ψυχολογία  του  φασισμού», Τόμος  1^ος,  μτφ  Λάμπρου  Ηρώ, Εκδόσεις  Μπουκουμάνη, Αθήνα  1974.